Lieve mam,
Sinds, ik gok, mijn twaalfde, hebben wij van die periodes dat we elkaar niet kunnen luchten of zien. Dat we elkaar niet begrijpen en al zeker niet met elkaar willen meedenken. Die periodes worden afgewisseld met hele liefdevolle, fijne periodes met veel moeder/dochtermomentjes. Het tegenovergestelde van die periodes die ervoor vallen, zegmaar.
En nu was het weer zover. Al een hele week. En dat was best een tijd niet meer gebeurd, maar nu dus wel.
Komt het misschien omdat ik over ruim een maand weer wegga, naar een eigen plek in Utrecht? Of omdat de cito's deze week weer beginnen in mijn groep 7 en ik dat toch best, onderbewust, heel spannend vind? Omdat jij net een nieuwe baan hebt en zojuist je allereerste week weer hebt gehad, sinds een week of 6? Ik weet het niet.
Wel weet ik dat het echt niet leuk is. Dat we dan allebei heel kortaf 'doei' zeggen waarop ik voor een aantal dagen naar Rick ga en we elkaar daardoor weer een paar dagen niet zullen spreken en we allebei beginnen aan een (waarschijnlijk) overvolle. Dat is toch stom?! JA, dat is het!
Mam, ik weet het, soms voorkom je het niet. Maar ik zou zo graag dit niet meer hebben.
Kus,
Je dochter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten